De FEI laat in haar strijd tegen doping onderzoek uitvoeren naar de detectietijden van verschillende veelgebruikte paardenmedicijnen. Uit recent onderzoek blijkt dat de opsporingstijd van het bij kreupelheid intra-articulair (in de gewrichten) toegediende medicijn methylprednisolone acetate in een dosering van 200 milligram ongeveer 28 dagen bedraagt. Bij een dosering van 100 milligram is het medicijn veertien dagen meetbaar.

Onder de detectietijd wordt de tijd verstaan die een werkzame stof nodig heeft voordat deze onder het niveau komt te liggen waarop de FEI een monster positief verklaard. De FEI waarschuwt dat de detectietijd bij een paard kan afwijken door bijvoorbeeld de plaats van injectie. De wachttijd dient daarom in samenspraak met de dierenarts te worden bepaald. De FEI adviseert een veilige marge toe te voegen aan de detectietijd.

Klik hier voor een lijst met detectietijden van meer medicijnen.

De Jakobskruidaardvlo biedt volgens onderzoekers van het Louis Bolk Instituut mogelijk uitkomst bij de bestrijding van de opmars van het voor vee giftige jakobskruiskruid. In het buitenland zijn al overtuigende resultaten geboekt met de aardvlo: tot 100 procent afname na introductie van de kever. Vervolgonderzoek moet uitwijzen of deze kever ook voor Nederland een geschikte oplossing blijkt.

Merijn Bos van het Louis Bolk Instituut heeft Jakobskruiskruid in Nederlandse graslanden bestudeert en de insecten die daar van de plant leven. "Op de planten troffen we vooral de bekende zebrarupsen van de Jakobsvlinder aan. De rupsen voeden zich wel met de plant, maar laten hun gastheer in leven. De Jakobskruidaardvlo troffen we niet aan, maar die komt in het natuurlijke habitat (de zeeduinen) wel massaal voor op Jakobskruiskruid. en gaat veel grondiger te werk dan de vlinder." De kever verplaatst zich nauwelijks door vliegen. Dit kan de reden zijn waarom de kever landinwaarts weinig wordt gevonden. Mogelijk komt dat ook door bijvoorbeeld bodemomstandigheden of natuurlijke vijanden.

"In ons vervolgonderzoek willen we de Jakobskruidaarvlo een handje helpen door ze uit te zetten en vervolgens te monitoren hoe ze zich handhaven op zandgebieden buiten de duinen", vertelt Bos.

EntoCare in Wageningen gaat onderzoeken wat de mogelijkheden zijn om de kever te vermeerderen om ze te kunnen uitzetten. "Vanuit de veehouderij en natuurbeherende organisaties krijgen we al positieve reacties. De kever is gewoon Nederlands en wordt zelfs al af en toe landinwaarts aangetroffen, dus zijn er geen beperkingen om de kevers of eieren uit te zetten", aldus Bos.

Klik hier voor het onderzoeksrapport.

Het Vlaamse informatiecentrum voor de landbouw (Vilt) meldt dat botulisme gevaarlijk kan zijn voor paarden. Door het drinken van besmet water is het mogelijk dat paarden een vergiftiging oplopen. De overlevingskans van een zieke dier is minimaal.

Begin dit jaar sloeg een uitbraak van botulisme toe bij stal Austriahof in Beveren-Waas. Chris van Wolvelaer en zijn zoon Wesley verloren zeven wedstrijdpaarden. Na de dood van het eerste paard ontstond het vermoeden dat het paard via voordroogkuil botulisme had opgelopen. Na het vervangen van het hooi stierven echter meer dieren. Bij controle van het water werden twee bacteriën aangetroffen die de botulisme-uitbraak veroorzaakten. Vermoedelijk was het drinkwater van de paarden verontreinigd door uitwerpselen van besmette vogels.

"We treffen botulisme frequenter aan sinds paardenhouders hun dieren meer kuilvoeding en voordrooghooi geven. In de in plastic gewikkelde balen hooi kunnen kadavers van vogels of andere kleine diertjes sukkelen. Meestal zien wij een vijf à tien uitbraken per jaar, het blijft dus wel uitzonderlijk. De overlevingskansen voor de zieke dieren zijn miniem", aldus een woordvoerder van Vilt.

Botulisme is een vergiftiging die veroorzaakt wordt door bacteriën, veelal afkomstig uit kadavers van rottende dieren. Typerend zijn de verlammingsverschijnselen die niet door de bacterie zelf veroorzaakt worden, maar door het door die bacterie afgescheiden gif botuline. Dit veroorzaakt een blokkade van de signaaloverdracht van zenuw naar spier.

Wetenschappers van de Universiteitskliniek Paard, onderdeel van de faculteit Diergeneeskunde in Utrecht, vermoeden dat een esdoorn- schimmel de veroorzaker kan zijn van atypische myopathie. Er zijn esdoornbladeren en/of esdoorntakjes gevonden in alle weilanden van door wetenschappers onderzochte paarden met atypische myopathie.

Al eerder stelden onderzoekers van de Universiteit Utrecht de biochemische oorzaak van atypische myopathie vast: een verstoring van de vetverbranding, in de humane geneeskunde bekend als ‘MADD’ (Multiple Acyl-CoA Dehydrogenase Deficiëntie). Het idee ontstond dat er een nog onbekende ‘toxische trigger’ betrokken moest zijn bij het ontstaan van de verstoorde vetverbranding. Die boosdoener lijkt na onderzoek van paarden met atypische myopathie misschien gevonden te zijn.

Wetenschappers onderzochten veertien paarden die verdacht werden van atypische myopathie in de herfst van 2009 en lente van 2010. Bij zeven van deze paarden werd na urineonderzoek de diagnose atypische myopathie gesteld. In de weides waar de paarden stonden zijn bij al deze dieren esdoornbladeren en/of esdoorntakjes gevonden. Uit het Nederlands epidemiologisch onderzoek bleek het eten van esdoornbladeren met een endofyt erop een rode draad te zijn in het optreden van atypische myopathie. De wat zoete smaak van esdoornbladeren met een endofyt (symbiotische schimmel) is misschien aantrekkelijk voor paarden. Het kliniekteam van Inwendige Ziekten Paard, Universiteitskliniek Paard, hoopt het vermoeden na meer onderzoek wetenschappelijk te kunnen onderbouwen.

Atypische myopathie
Atypische myopathie tast de spieren aan. Symptomen zijn koorts, stijfheid en onderkoeling. Ook kunnen de paarden wat kolieksymptomen hebben. De overlevingskans is slechts tien procent. De ziekte zorgt voor dodelijk verlopende spierafbraak die in het late najaar of in het vroege voorjaar sporadisch optreedt. Atypische myopathie kan binnen 24 uur fataal zijn voor een tot dan toe kerngezond paard. Het onderzoek naar atypische myopathie wordt binnen Europa geleid door dr. D.M. Votion van de Universiteit in Luik.

Onderzoekers van de universiteit in Bern zijn er mogelijk in geslaagd de veroorzaker van de dodelijke ziekte atypische myopathie op te sporen. De wetenschappers onderzochten of de toxine van de bacterie clostridium sordellii iets te maken kan hebben met de ziekte. Het onderzoek wees uit dat deze toxine inderdaad een rol speelt bij het optreden van atypische myopathie.

De onderzoekers onderzochten met behulp van elektronenmicroscopie monsters van (hart)spierweefsel van paarden met atypische myopathie. Deze resultaten vergeleken zij met monsters van muizen die aangetast waren door de dodelijke toxine van de bacterie clostridium sordellii. De veranderingen in het weefsel bij zieke paarden en besmette muizen kwamen ongeveer overeen. Met behulp van de techniek immunohistochemistry ontdekten de wetenschappers bovendien overeenkomsten in de aanwezige antilichamen. Uit deze onderzoeksresultaten concluderen de onderzoekers dat de bacterie een rol moet spelen bij het optreden van de ziekte, maar of de bacterie de directe veroorzaker is blijft nog onduidelijk.

Atypische myopathie tast de spieren aan. Symptomen zijn koorts, stijfheid en onderkoeling. Ook kunnen de paarden wat kolieksymptomen hebben. De overlevingskans is slechts tien procent. De ziekte zorgt voor dodelijk verlopende spierafbraak die in het late najaar of in het vroege voorjaar sporadisch optreedt. Atypische myopathie kan binnen 24 uur fataal zijn voor een tot dan toe kerngezond paard. Het onderzoek naar atypische myopathie wordt binnen Europa geleid door dr. D.M. Votion van de Universiteit in Luik.

Klik hier voor meer informatie.

Belgische onderzoekers ontwikkelden een nieuw apparaat (FLASH) om koliek snel op te sporen. Koliek kan hiermee binnen een kwartier opgespoord worden en het paard kan hierdoor een stuk sneller geholpen worden.

Door een nieuw echo-apparaat kunnen dierenartsen specifieke gebieden in de buik scannen op vocht of opgezwollen of gedraaide darmen. Algehele echografie bij paarden is al mogelijk, maar dat neemt veel tijd in beslag. FLASH kan specifieke gebieden van de buik snel onderzoeken, constateren waar de koliek zich bevindt waardoor snel opereren mogelijk is. Dierenartsen die met de FLASH willen werken hebben slechts een training nodig van een uur om de techniek onder de knie te krijgen.

"FLASH werkt uitstekend op de gebieden die wij hebben uitgeprobeerd", aldus onderzoeker Valeria Busoni van Faculteit Diergeneeskunde van Universiteit Luik. "Als er geen koliek wordt ontdekt met FLASH, moet de dierenarts evengoed nog een rectaal onderzoek en een complete echografie maken. De onderzoeksmethode met FLASH is bijna volmaakt, maar er blijven altijd uitzonderingen", meldt Busoni.

Massoun, het paard van Jody Carlson-Astrom, kreeg een abnormaal hartritme na behandeling met quinidine sulfate. Door een katheter in de rechterhalsader brachten de onderzoekers twee elektroden in bij het paard. De eerste plaatsen ze in de longslagader en de tweede in de rechterhartkamer. Het paard was tijdens de plaatsing van de elektroden licht verdoofd. Na bevestiging werd het paard onder gehele narcose gebracht, waarna de elektroden met hulp van een defibrillator het hartritme reguleerden.

Na de behandeling bleef het paard nog enkele dagen in het paardengezondheidscentrum in Davis. Massoun is weer thuis bij zijn eigenaresse in Los Angeles waar het erg goed met hem gaat.

Collageen (lijmvormende eiwitstof) uit paardenbot blijkt geschikt om te implanteren in het menselijk lichaam. Dit blijkt uit onderzoek van kaakchirurg Marloes Nienhuijs van het Universitair Medisch Centrum St Radboud (UMC) in Nijmegen. Dit botmateriaal is na implantatie in een ander lichaam zelf in staat om nieuw bot te vormen. Paardenbot lijkt daarmee geschikter voor hersteloperaties dan bijvoorbeeld kunstbot.

Yuan Jing, archeoloog aan de Chinese academie voor sociale wetenschappen kwam tot de conclusie dat paarden 2000 jaar geleden waarschijnlijk ook al gecastreerd werden. De archeoloog bestudeerde meer dan 600 paarden uit het Terracottaleger, die meevochten in het Terracottaleger. De paarden werden gevonden in de graftombe van Qinshihuang, een leider die regeerde van 221 tot 207 voor Christus.

520 van de paarden hadden wel een penis, maar geen testikels; 116 van de paarden hadden wel testikels. Volgens de archeoloog geeft dit meer inzicht hoe mensen in die tijd paarden behandelden.

De graftombe werd in 1974 gevonden net buiten Xi'an, de hoofdstad van provincie Shaanxi in China. De tombe staat op de UNESCO-lijst van werelderfgoederen.

Onderzoekers van de Universiteit van Glasgow denken dé oplossing voor sarcoïden te hebben gevonden. Ze ontwierpen een niet giftige crème die direct op de sarcoïd kan worden aangebracht.

Sarcoïden zijn goedaardige huidtumoren die veroorzaakt worden door het boviene papillomavirus (BVP). De tumoren kunnen oplopen van een tot honderden per paard. Op dit moment is er al een crème op de markt, maar die is giftig. Hij mag vanwege veiligheidsmaatregelen alleen door de dierenarts worden aangebracht en door huisbezoeken van de dierenarts kunnen de kosten hoog oplopen.

Ook zijn er andere manieren om sarcoïden te verwijderen. Een dierenarts kan de tumor bevriezen, zoals bij de mens met wratten gedaan wordt. Het dier moet meerdere keren behandeld worden tot de tumor verschrompeld en er vanzelf afvalt. Ook kan de tumor ingespoten worden met geneesmiddelen die voor tumoren bij de mens gebruikt worden. Deze methoden is echter erg duur.

Professor Lubna Nasir van de Universiteit in Glasgow: "Niemand heeft het ooit voor elkaar gekregen de huidtumoren te laten verdwijnen. Wij ontdekten dat de sarcoïdencellen leven op één soort proteïnen. Toen we de proteïnen afremden, verminderde de sacroïd ook. Uiteindelijk verdween de hele tumor."

De tests werden uitgevoerd en gefinancierd door 'Horse Trust'. Professor Nasir gaat verder met het testen van de crème op huidtumoren bij paarden.

De vakgroep paardenhouderij van LTO Nederland roept paardenhouders op alert te zijn op de virusziekte Equine Infectious Anemia (EIA). Paarden die besmet zijn vertonen koorts, sloomheid en gebrek aan eetlust. De meldingsplichtige ziekte is recent opgedoken in België en Engeland, bij paarden die afkomstig waren uit Roemenië.

Equine infectieuze anemie is een virale paardenziekte die niet op de mens overdraagbaar is. Na een incubatieperiode van meestal één tot drie weken, maar soms ook drie maanden, kan de ziekte zowel acuut als chronisch verlopen. De acute versie gaat gepaard met koorts, zenuw-, hart- en bloedsymptomen (anemie). De ziekte kent soms een dodelijk verloop, terwijl een groot aantal dieren nooit symptomen vertoont. Stress of andere ziekten kunnen de ziekte opnieuw activeren. De dieren worden voornamelijk via het bloed besmet, door insectenbeten of besmet materiaal (bijvoorbeeld naalden).

De dieren blijven levenslang besmet en vormen zo een besmettingsbron voor andere paarden. Er bestaat geen behandeling of vaccin. Besmette dieren worden dus afgemaakt om de verdere verspreiding van de ziekte te vermijden.

Uit een Amerikaans onderzoek blijkt dat een breuk in het hoefbeen bij veulens niet zeldzaam is. Het onderzoek werd uitgevoerd op één fokkerij in een tijdsperiode van een geboorteseizoen. Alle twintig onderzochte veulens hadden een breuk in het hoefbeen in het eerste levensjaar. Bij elkaar opgenomen hadden de twintig veulens 61 breuken.

"Breuken in het hoefbeen bij veulens wordt vaak niet opgemerkt, omdat de veulens niet kreupel lopen. De breuken genezen vanzelf binnen vier tot zes maanden", aldus onderzoeker Dascanio.

De cijfers
Een paard kan zijn hoefbeen op twee verschillende plaatsen breken, namelijk de binnenkant (mediale breuk) of de buitenkant (laterale breuk). Twintig veulens hadden grote breuken (soms in combinatie met middelgrote of kleine breuken), zeven hadden een middelgrote breuk (soms in combinatie met kleine breuken) en vier veulens hadden alleen kleine breuken. Zestien veulens hadden breuken in het hoefbeen van een van de voorbenen. Alle veulens hadden minstens één mediale breuk in minimaal één been. Achttien veulens hadden een laterale breuk. Negen veulens hadden zowel een mediale breuk als een laterale breuk.

Vanaf volgend jaar is het mogelijk om op geslacht geselecteerde veulens te fokken. Het gebruik van op geslacht geselecteerd sperma, in combinatie met kunstmatige bevruchting wordt in het dekseizoen 2010 aangeboden aan fokkers.

In de paardensector is het algemeen bekend dat sommige bloedlijnen betere hengsten voortbrengen en andere bloedlijnen betere merries. Gezien de economische omstandigheden lijkt het daarom efficiënter het geslacht van keuze te produceren in plaats van in de wilde weg te fokken in de hoop het gewenste geslacht te krijgen. Daarnaast is het misschien gemakkelijker een ongeboren veulen te verkopen als het geslacht al bekend is.

Uit onderzoek blijkt dat in 95 procent van de gevallen het gewenste geslacht ook daadwerkelijk kan worden bepaald en behaald.

Tegenstanders vrezen dat door het bepalen van het geslacht de balans tussen de sexen scheef gaat groeien. Kortom: men is bang dat er van het ene geslacht meer paarden komen dan van het andere geslacht. Voorstanders van geslachtsbepaling noemen dat zeer onwaarschijnlijk. Volgens hen zullen er altijd fokkers zijn die alleen hengstveulens willen produceren en andere die alleen merrieveulens willen produceren.

Vooralsnog is Sexing Technologies het enige bedrijf dat op geslacht geselecteerde veulens kan waar maken. Het bedrijf raad fokkers aan om nu alvast sperma van de gebruikte hengst te selecteren en op te sturen, zodat men op tijd is voor het volgende dekseizoen.

Het genoom van het paard ligt verrassend dicht bij dat van de mens. Tot die conclusie komt een internationaal team wetenschappers, dat zijn bevindingen vandaag publiceert in het wetenschappelijk tijdschrift Science. De resultaten kunnen nuttig zijn in de zoektocht naar medicatie voor menselijke aandoeningen.

Uit het onderzoeksrapport ‘Genome Sequence, comparative Analysis and population of the domestic horse’ blijkt dat 17 van de 32 chromosomen van het paard vergelijkbaar zijn met de mens. Paarden zijn ook vatbaar voor meer dan 90 erfelijke ziekten die gelijkenissen vertonen met ziekten die voorkomen bij de mens. ,,Paarden en mensen leiden aan overeenkomstige ziekten. Het identificeren van de genetische oorzaken bij paarden, verschaft ons daarom ook meer informatie over de aandoeningen bij mensen”, zegt Kerstin Lindblad-Toh, een van de onderzoekers van het Massachusetts Institute of Technology uit Cambridge.

Het genoom van het paard bestaat uit 2,7 miljard moleculen die het DNA vormen. Dat is net iets meer dan de hond en iets minder dan de mens (2,9 miljard moleculen). Volgens het onderzoek zijn er net iets meer dan 20.000 genen van het paard verantwoordelijk voor het coderen van de proteïnen. Daarvan zijn er ongeveer 17.000 vergelijkbaar met die van de mens, de muis en de hond.